Φανταστείτε το εξής: ένα αμυδρά φωτισμένο στούντιο, μια κλασική κάμερα 35 χιλιοστών με ένα καινούργιο ρολό φιλμ Kodak, ένας διευθυντής φωτογραφίας που παρακολουθεί μέσα από το σκόπευτρο. Ο σκηνοθέτης δίνει το σήμα για δράση και η σκηνή ξεδιπλώνεται. Δεν υπάρχει άμεση αναπαραγωγή, ούτε το δίχτυ ασφαλείας του απεριόριστου χώρου αποθήκευσης. Κάθε δευτερόλεπτο που καταγράφεται είναι προμελετημένο, κάθε κίνηση υπολογισμένη. Το φιλμ επιβάλλει μια πειθαρχία που το ψηφιακό απλά δεν απαιτεί. Αλλά δεν είναι μόνο θέμα νοσταλγίας. Η ταινία έχει μια οπτική υπογραφή που το ψηφιακό προσπαθεί να μιμηθεί εδώ και δεκαετίες. Η πλούσια αντίθεση, η απαλή απόσβεση στα φωτεινά σημεία, o λεπτός κόκκος που 'χορεύει' στις σκιές — όλα αυτά συμβάλλουν σε μια εικόνα που μοιάζει ζωντανή. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο σκηνοθέτες blockbuster όπως ο Christopher Nolan και ο Quentin Tarantino αρνούνται να εγκαταλείψουν το φορμά. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πώς φαίνεται η ταινία· έχει να κάνει με το πώς μας κάνει να νιώθουμε.Το σχετικό άρθρο στα Αγγλικά εδώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου