Ο 1ος βοηθός κάμερας Keith Davis για την τέχνη του βοηθού κάμερας

 Ο 1ος βοηθός κάμερας Keith Davis για την τέχνη του βοηθού κάμερας

Ο φημισμένος focus puller μοιράζεται τις γνώσεις και τις συμβουλές που έχει αποκομίσει κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας.

 Ο πρώτος βοηθός κάμερας Keith Davis είναι γνωστός για την διαισθητική του προσέγγιση στη ρύθμιση της εστίασης, την άψογη προετοιμασία του και την παθιασμένη αφοσίωσή του στην τέχνη του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους πιο καταξιωμένους διευθυντές φωτογραφίας του κλάδου, μεταξύ των οποίων και ο Hoyte van Hoytema, ASC, NSC, FSF, με τον οποίο έχει συνεργαστεί μέχρι σήμερα σε πέντε ταινίες μεγάλου μήκους: «Her», «Ad Astra», «Tenet», «Nope» και «Oppenheimer». Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Davis μοιράζεται την πορεία του στον κινηματογράφο, τη μοναδική του προσέγγιση «full-feel view» στον ρόλο του βοηθού κάμερας, καθώς και τις εμπειρίες του από την προετοιμασία έργων με τον van Hoytema και τον Dan Sasaki, ανώτερο αντιπρόεδρο οπτικής μηχανικής και στρατηγικής φακών της Panavision.

 Panavision: Τι σας ενέπνευσε να εργαστείτε στον κινηματογράφο; Και τι σας τράβηξε προς το τμήμα κάμερας;

 Keith Davis: Πάντα αγαπούσα τη φωτογραφία. Θυμάμαι που έκλεβα την Polaroid της αδελφής μου — μου άρεσε πολύ να βγάζω φωτογραφίες. Οι γονείς μου δεν ήταν εύποροι, οπότε κατέληξα να μάθω να βγάζω φωτογραφίες με το μυαλό μου. Πάντα αποτύπωνα αυτές τις εικόνες. Όπου κι αν πήγαινα, έβγαζα αυτές τις νοητικές φωτογραφίες. Όταν πήγα στο πανεπιστήμιο, σπούδασα γραφιστική και φωτογραφία. Αφού αποφοίτησα, έκανα κάθε είδους περιστασιακές δουλειές, απλώς προσπαθώντας να επιβιώσω.

 Ένας φίλος μου μου ζήτησε να δουλέψω σε αυτή τη μίνι-σειρά με τίτλο «A Woman Named Jackie». Ο διευθυντής φωτογραφίας ήταν ο Michael Fash [BSC], και κατέληξα να είμαι αυτός που έστηνε τον πίνακα με τη διάταξη των πλάνων κάθε σκηνής. Όταν έφτασα στο πλατό, συνειδητοποίησα ότι δεν είχα μάθει τίποτα για τον φωτισμό στη σχολή, οπότε έγινα φίλος με τον υπεύθυνο εξοπλισμού, τον Skip Cook. Με πήρε υπό την προστασία του και μου έμαθε για τον φωτισμό και τη διαχείριση εξοπλισμού. Πέρασα υπέροχα δουλεύοντας σε αυτή τη μίνι-σειρά, και κατά τη διάρκεια των τελευταίων τριών ή τεσσάρων εβδομάδων των γυρισμάτων, με προσέλαβε ως τεχνικό εξοπλισμού. Στο τέλος των γυρισμάτων, βρισκόμουν στο πάρτι ολοκλήρωσης μαζί με τον σκηνοθέτη, Larry Peerce, και τον διευθυντή φωτογραφίας, Michael Fash, και με ρώτησαν: «Τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου;» Είπα: «Θέλω να γίνω φωτογράφος.» Στο οποίο απάντησαν: «Έπρεπε να μας το είχες πει· θα μπορούσαμε να σε βάλουμε στο τμήμα κάμερας». «Τόσο εύκολο;», ρώτησα. Μου απάντησαν: «Μην φοβάσαι ποτέ να λες στους άλλους τι θέλεις να κάνεις», και το έβαλα στόχο μου.

 Αποφάσισα εκείνη τη στιγμή ότι θα μετακόμιζα στην Καλιφόρνια για να ακολουθήσω καριέρα ως βοηθός κάμερας, επειδή θα μπορούσα να συνεχίσω να ασχολούμαι με τη φωτογραφία παράλληλα. Μετακόμισα με τον συγκάτοικό μου από το κολέγιο, ο οποίος ήταν αντικαταστάτης στη μίνι-σειρά. Μετακομίσαμε στο Χόλιγουντ και περάσαμε μερικά δύσκολα χρόνια. Άρχισα να δουλεύω στο AFI και συνεργάστηκα σε μερικές μικρές ανεξάρτητες ταινίες. Στη συνέχεια, άρχισα να δουλεύω σε πολλές τηλεοπτικές μίνι-σειρές, μέχρι που προσλήφθηκα ως βασικός δεύτερος βοηθός σε μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Nash Bridges». Ήμουν αρκετά άπειρος όταν δέχτηκα τη δουλειά, αλλά δούλεψα σκληρά και κατέληξα να μείνω για έξι σεζόν. Για τρεις από αυτές τις σεζόν, ήμουν δεύτερος βοηθός, πριν προαχθώ σε πρώτο βοηθό της κάμερας Β στην τέταρτη σεζόν, το '98. Από τότε είμαι focus puller.

  Μπορείς να μας περιγράψεις τη διαδικασία σου; Πώς είναι μια μέρα στη ζωή ενός πρώτου βοηθού κάμερας;

 Davis: Σε μια τυπική μέρα, ξυπνάω το πρωί, οδηγώ μέχρι τη δουλειά και ίσως ακούσω λίγη μουσική, απλώς για να καθαρίσω το μυαλό μου. Ελέγχω τυχόν σημειώσεις που έχω σχετικά με το πρόγραμμα και τα πράγματα που ξέρω ότι θα συμβούν κατά τη διάρκεια της ημέρας. Διαβάζω το πρόγραμμα γυρισμάτων πριν πιω τον καφέ μου, ώστε να έχω μια καλή εικόνα για το τι θα συμβεί καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, και επίσης ανατρέχω στα δικά μου προγράμματα. Προσπαθώ να προετοιμαστώ ψυχολογικά. Πιστεύω σε αυτό που αποκαλώ «ολοκληρωμένη εικόνα», που σημαίνει να μην έχω στενό οπτικό πεδίο μόνο στη συγκεκριμένη δουλειά μου. Πρόκειται για το να μπορώ να βλέπω τη συνολική εικόνα: να κατανοώ την ιστορία, τη μεταφορά, τι συνεπάγεται, το έδαφος, τον καιρό κ.λπ. Έχω τους κατάλληλους ανθρώπους, τον κατάλληλο εξοπλισμό;

 Ένα σημαντικό μέρος του ρόλου μου ως πρώτος είναι να προσπαθώ να είμαι ένα βήμα μπροστά από τον προϊστάμενό μου — να ακούω, να προσέχω και να προβλέπω. Κάθε δουλειά στην οποία εργάζομαι διαμορφώνεται μέσα στην πρώτη εβδομάδα περίπου. Έχει τη δική της γλώσσα και τον δικό της ρυθμό. Εκείνη την πρώτη εβδομάδα, επικεντρώνομαι στο να μάθω αυτόν τον ρυθμό, κάτι που με βοηθά να προβλέψω τι χρειάζομαι. Όταν μπαίνω σε μια σκηνή, συνήθως έχω μια αρκετά καλή ιδέα για το πώς θα είναι η κάλυψη, με βάση τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της ταινίας.

 Ως υπεύθυνος εστίασης, όταν δουλεύω συνεχώς με το φακό πλήρως ανοιχτό, μπορώ να προετοιμαστώ. Παρατηρώ τις συνήθειες και τον τρόπο που οι άνθρωποι στέκονται ή κάθονται. Προσπαθώ να γίνω ένα επιπλέον ζευγάρι ματιών, γιατί είτε πρόκειται για ψηφιακή παραγωγή είτε για κινηματογραφική δουλειά, μερικές φορές ο χειριστής κοιτάζει το κάδρο, ενώ εγώ μπορώ να δω πράγματα που εκείνος δεν βλέπει. Ως βοηθός, έχεις τόσα διαφορετικά καθήκοντα: Είσαι διευθυντής, τεχνικός, καλλιτέχνης, ψυχολόγος. Το παρομοιάζω κάπως με το να είσαι βοηθός γκολφ, επειδή δίνεις στον διευθυντή φωτογραφίας τα εργαλεία για να κάνει τη δουλειά του και διαβάζεις την ατμόσφαιρα. Είναι κάτι περισσότερο από το να γυρνάς ένα κουμπί ή να παρακολουθείς μια οθόνη.

Ο τρόπος με τον οποίο ρυθμίζω την εστίαση βασίζεται πάντα στην διαίσθησή μου και στο «συναίσθημά» μου. Θα μπορούσα να πω ότι είμαι περισσότερο ένας focus puller που βασίζεται στο «συναίσθημα». Το πρωί, προσαρμόζω το μάτι μου στο περιβάλλον, γιατί πιστεύω ότι η αντίληψη του βάθους σε εσωτερικούς χώρους είναι λίγο διαφορετική από ό,τι σε εξωτερικούς. Έχει να κάνει με τη φωτεινότητα, τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι το βάθος, ή το αν βρίσκεσαι σε σκοτεινό δωμάτιο ή όχι. Συνήθως ξεκινώ προσπαθώντας να δω τι είναι τα έξι πόδια. Τα έξι και τα δέκα πόδια — μου αρέσουν κάπως αυτά. Αν γυρίζoυμε με τη μηχανή στο χέρι και κάνουμε μια σκηνή μάχης, τότε θέλω να δω τα έξι και τα τρία πόδια. Θέλω να το δω στο μυαλό μου και να το νιώσω. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι υπερβολικά, γιατί αν σκέφτομαι συνέχεια έναν αριθμό, τότε έχω ήδη αργήσει — έχει χαθεί η στιγμή. Έχω όλα τα εργαλεία και χρησιμοποιώ την οθόνη όταν τη χρειάζομαι. Χρησιμοποιώ ό,τι μπορώ, αλλά προσπαθώ να βασίζομαι στον εαυτό μου, στο εσωτερικό μου βλέμμα.

Ποιος είναι ο ρόλος ενός βοηθού κάμερας κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας σε σύγκριση με την παραγωγή;

Ντέιβις: Η διαδικασία προετοιμασίας μου ανάγεται στην εποχή που ήμουν παιδί και τραβούσα εκείνες τις νοητικές φωτογραφίες. Πρέπει να αγγίζω και να βλέπω κάθε κομμάτι του εξοπλισμού, γιατί έτσι καταχωρίζω τα πράγματα στο μυαλό μου. Όταν συμβαίνει κάτι [στο πλατό], μπορώ πάντα να πω: «Έι, πήγαινε σε αυτή τη θήκη και πάρ’ το», γνωρίζοντας ακριβώς τι έχουμε και τι χρειάζεται — μια περίεργη βίδα ή κάποιο στήριγμα που έχω μια νοητική φωτογραφία του και ξέρω ότι θα λειτουργήσει σε αυτή την περίπτωση. Είναι το να αγγίζω, να βλέπω και να προγραμματίζω.

Όταν ξεκινάω μια νέα δουλειά, ειδικά αν είναι ταινία με τον Χόιτ, θα μου τηλεφωνήσει και θα μου δώσει μια γενική εικόνα πριν πει: «Πήγαινε διάβασε το σενάριο». Θα μου δώσει πληροφορίες για τον εξοπλισμό που σκέφτεται να χρησιμοποιήσει, τι θέλει και τι οραματίζεται για τη δουλειά. Τότε θα αρχίσω την έρευνα. Διαβάζω το σενάριο πολλές φορές, το αναλύω και κρατάω σημειώσεις. Μετά συναντιόμαστε και συγκρίνω τις σημειώσεις μου με τις δικές του. Σκέφτομαι τις μικρές λεπτομέρειες, όπως αν βλέπω βροχή ή νερό ή άλλα πράγματα για τα οποία εκείνος δεν χρειάζεται να ανησυχεί. Κάνουμε μερικές ακόμα συναντήσεις και πηγαίνω στην Panavision για να προετοιμαστώ. Παίρνω τους φακούς από τον Dan Sasaki και τα ετοιμάζω όλα.

Ο Hoyte δεν είναι ένας τυπικός διευθυντής φωτογραφίας. Δεν είναι σαν να μπορούμε απλά να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο. Θέλει τεχνική μελέτη· θέλει σκέψη. Μου αρέσει πολύ να συμμετέχω στις συζητήσεις με τον Hoyte και τον Dan και να βλέπω πώς σχεδόν ενθουσιάζονται με τις εξισώσεις. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη συνεργασία με την Panavision είναι ότι διαθέτω τους πόρους και την υποστήριξη. Είναι όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι, είτε στον τομέα της ηλεκτρονικής, της μηχανουργίας, των φακών είτε των διανομών — όλοι αγαπούν τις ταινίες. Θυμάμαι που είδα τους υπαλλήλους των διανομών να φορούν πορτοκαλί φούτερ με τη λέξη «Nope» και μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι ένα τόσο ξεχωριστό μέρος, με ανθρώπους που θέλουν να πετύχουμε αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε.

Όταν έχω την πλήρη εικόνα, εξετάζω ολόκληρη την ταινία και αναρωτιέμαι: «Τι χρειάζομαι για τα πάντα;» Συνήθως προσεγγίζω μια δουλειά όχι μόνο προσδιορίζοντας τις ανάγκες μας, αλλά και φροντίζοντας να έχουμε ένα μικρό περιθώριο ασφαλείας. Ταυτόχρονα, δεν θέλω να φέρω ολόκληρο τον εξοπλισμό από την εταιρεία ενοικίασης, γιατί δεν θέλω να κουβαλάω εξοπλισμό που δεν θα χρησιμοποιήσουμε. Κάτι που έμαθα δουλεύοντας με τον Hoyte και τον Christopher Nolan είναι ότι το πρόγραμμα γυρισμάτων μπορεί να περιλαμβάνει δουλειά για ολόκληρη την εβδομάδα, αλλά μπορούμε να αλλάξουμε κατεύθυνση προς οτιδήποτε ανά πάσα στιγμή. Τα πράγματα τείνουν να είναι ρευστά. Το να μπορείς να προετοιμάσεις μια δουλειά αποτελεσματικά σημαίνει να έχεις ό,τι χρειάζεται σε κάθε δεδομένη κατάσταση. Μπορεί να πουν: «Έι, θα αλλάξουμε σχέδιο, το έχεις έτοιμο αυτό;» και μπορώ να απαντήσω με σιγουριά «ναι». Είναι σαν να κάνεις παζλ, αλλά λατρεύω τα παζλ! Το παζλ είναι να προσπαθείς να είσαι ένα βήμα μπροστά και να διατηρείς τη δυναμική — όλα έχουν να κάνουν με τη δυναμική.

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που έχεις λάβει ποτέ;

Ντέιβις: Η καλύτερη συμβουλή που έχω λάβει ποτέ ήταν από τον Στίβεν Λάιτχιλ [ASC], ο οποίος ήταν ο διευθυντής φωτογραφίας στη δεύτερη σεζόν του «Nash Bridges» εκείνη την εποχή, ενώ εγώ ήμουν ακόμα βοηθός — ήταν κάτι σαν μέντορας για μένα. Μου είπε: «Έχεις το δικαίωμα να πεις ό,τι νιώθεις, αλλά να το χειρίζεσαι χωρίς ένταση». Με άλλα λόγια, σκέψου τι πρέπει να πεις πριν το πεις με ένταση. Μια άλλη συμβουλή ήταν από τον Τόμι Λόμαν, τον οπερατέρ μου όταν προήχθησα σε πλήρη απασχόληση. Μου είπε: «Δεν έχει να κάνει με σένα, ούτε με μένα. Υπάρχουν μόνο λίγες φορές που πρέπει να το κάνεις θέμα για τον εαυτό σου, αλλά τις περισσότερες φορές είμαστε εκεί για τον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς και τον διευθυντή φωτογραφίας».

 ΠΗΓΗ : https://www.panavision.com/highlights/highlights-detail/1st-ac-keith-davis-on-the-camera-assistant-s-craft